Hoofdpijn….alweer.

illustration-of-human-figure-with-headache_1048-2323Hoofdpijn, mijn oudste zoon heeft het vaak. En dan niet zomaar hoofdpijn. Meneer ligt dan huilend in zijn bed, soms urenlang. Het is al jaren zoeken wat de oorzaak is. Ogen? Hij heeft nu een bril omdat zijn ogen niet goed bleken samen te werken. Die doet hij niet altijd op. Maar met enige regelmaat. De hoofdpijn blijft.

We vermoeden toch spanning. David gaat nu twee momenten in de week naar een vwo-klas, waar hoogbegaafde leerlingen uit de bovenbouw extra uitdaging krijgen.

Hij volgt science en wiskunde. Hij geeft echter al lang aan Science saai te vinden. En ik ben als moeder meer het type dat vind dat je iets af moet maken als je er aan begonnen bent.

Hij komt echter al een paar weken met hoofdpijn er van terug. Kinderen die steeds praten, de groep die veel groter is geworden, de stof die te saai is. Allemaal redenen die hij aangeeft.

Tja, hoe hard ga je trekken aan een kind? Ik heb besloten hem maar niet meer te laten gaan.

De laatste loodjes, nog een paar weken. En dan gaat hij eerst maar eens goed uitrusten in de vakantie. Soms is het gewoon genoeg geweest.

 

Mijlpaal

grayscale photography of woman holding baby in swimming pool
Photo by Pixabay on Pexels.com

Mijn jongste zoon van twee neemt stap voor stap zijn overwinningen in het leven.

Hij heeft daar, denk ik, een soort stappenplan voor. En die gaat ongeveer zo:

  1. Ik kijk en observeer.
  2. Ik kijk en observeer en neem een stapje.
  3. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug.
  4. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug en kijk en observeer of iemand ziet dat ik iets probeer.
  5. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug en kijk en observeer of iemand ziet dat ik iets probeer en zo nee: ik probeer het weer
  6.   a. Het lukt : ik laat het aan iedereen zien.

            b. Het lukt niet: ik begin weer vanaf stap 1.

Nu is het dus de truuk om ongezien te kijken wat hij doet.

Vanaf dat hij 12 maanden was en een loopfietsje kreeg ging het zo. Zodra hij zag dat iemand keek ging hij meteen van het loopfietsje af en op zijn billen zitten. Totdat hij het kon. Toen mocht iedereen het zien.

Zo ook met tekenen.

Zo ook met kleien.

Zo niet met zwemmen. Dan kan ik niet de andere kant op kijken. Te gevaarlijk. Dus ik zag: voetje er in, voetje er uit… Kijken naar andere kinderen. Totdat hij vandaag besloot toch maar mee te doen. De sprong gewaagd en de angst overwonnen.

Dus vandaag, vandaag was weer zo’n mijlpaal. Aan mama vastklampend weliswaar, hij is nog steeds geen waterratje. Maar dikke pret samen in een groot zwembad. Jippie!

Trots.

 

Het kind centraal

 

girl wearing white clothes walking on pavement road
Photo by Juan Pablo Arenas on Pexels.com

Ik begon.

Ik begon met de PABO. Ik was een van de allereerste zij – instromers.

Ik heb geleerd over didactiek.

Ik heb geleerd over pedagogiek.

Ik heb geleerd over het voeren van oudergesprekken.

Ik heb geleerd hoe ik een egeltje moet kleien….

 

Ik heb niets geleerd over hoogbegaafdheid.

Ik heb weinig geleerd over dyslexie, autisme, dyscalculie, TOS, slechtziendheid, slechthorendheid, OCD en nog veel meer. Maar kinderen met deze diagnoses komen wel in mijn klas. En (pleeg) ouders willen meteen dat hun kind goed les krijgt.

En dan zijn er nog die kinderen die niet graag naar school gaan. Ouders die aangeven dat hun kind meer en beter moet leren, dan gaat het vast goed. Kinderen die niet meekomen met de les. Die beter zijn met hun handen. En ouders die daar moeite mee hebben. Die zeggen dat hun kind dat echt wel kan. Ook al denk ik van niet. Ik moet dan beter lesgeven. Ik zeg dan: laat het kind toch lekker spelen

En dan zijn er nog die andere kinderen die niet graag naar school gaan. Ouders die aangeven dat hun kind meer en uitdagender moet leren, dan gaat het vast goed. En ik mag niet zeggen: laat het lekker spelen, want dit kind wordt daar niet gelukkig van zeggen ze. Kinderen die misschien wel hoogbegaafd zijn. Ook al zie ik het niet altijd. Ik moet dan beter lesgeven. Het werk wordt uitdagender. Het kind wordt soms verdrietiger. En dan moet het werk NOG uitdagender want dan ligt het daaraan en ik moet snappen dat het niet komt omdat ik het  kind overvraag.

Maar ik snap het niet. En het kan best dat ik nog veel moet leren. Ik weet ook dat ik nog veel moet leren.

Maar weet je? De wetenschappers, de specialisten, die zijn het ook niet met elkaar eens. Voor versnellen, tegen versnellen. De sterke kanten benadrukken of juist bezig gaan met de zwakkere kanten want dat is beter voor de brede ontwikkeling…. De doos met spellen of toch liever de HOD opdrachten.

De TOPdownaanpak of …..

Maar de juf? Die moet het wel weten. Die moet de ouders ten alle tijden geloven. Ze mag een ouder niet pusherig vinden. Want anders zet ze het kind niet centraal, maar zichzelf, las ik op een Facebookpagina. Dat raakte me.

Daarom schrijf ik dit stukje. Want je mag van alles van mij vinden, maar ik heb ten alle tijde het kind centraal gezet. Ook al had ik het misschien soms fout.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En toen zei de juf….

businesswomen businesswoman interview meeting
Photo by Tim Gouw on Pexels.com

En toen zei de juf: ‘als ik het niet geweten had, dan had ik het niet gezien.’

En toen zei de juf: ‘Ik zie gewoon niet dat hij zoveel in zijn mars heeft  (ook al geloof ik het wel). ‘

En toen zei de juf: ‘Niet één toets scoort hij op niveau.’

En toen zei de juf: ‘Dat wordt een harde dobber op het VO, ga echt goed achter die begeleiding aan.’

En toen zei de juf: ‘Zorg voor een HB specialist want die heeft hij hard nodig’.

En toen zei ik dat ik het snapte. En echt, dat doe ik ook.

En toen zei ik niet dat ik ontzettend baalde, van dat depri gevoel dat mij omvatte, alsof de wereld niet meer klaar zou zijn voor mijn kind en mijn kind niet meer voor de wereld.

Morgen is vast weer een nieuwe dag.

 

 

Hooggevoelig….of is het nou hoogsensitief?

woman in floral headdress sniffing on red flowers
Photo by Nicolas Postiglioni on Pexels.com

De termen hooggevoelig of hoogsensitief worden nogal eens door elkaar gehaald. Bij hoogbehaafdheid schijnt een verhoogde sensitiveit voor te komen. Tessa Kieboom heeft het over een ‘zijnsluik’, persoonlijkheidskenmerken die bij hoogbegaafden horen, waaronder de hoogsensitiviteit. Lees ook:

https://gevoeligkind.nl/hoogsensitieve-hoogbegaafde-kinderen-en-hun-intensiteit

Mijn oudste zoon heeft jaren terug speltherapie gehad omdat hij nogal eens gefrustreerd kon reageren. De speltherapeute noemde hem hoogsensitief. Als het ware: hij neemt veel waar en veel prikkels komen binnen. Wanneer er geen uitlaatklep is voor hem, dan barst op een gegeven moment de bom.

Nu is hij ouder en de bom barst al lang niet meer zo vaak. Maar hij kan sommige situaties of prikkels nog niet altijd goed verwerken. Vandaag zaten we te eten in de Hema, toen hij bijna begon te huilen. Hij zag een vrouw zitten die haar gezicht vol wratten/ pukkels had. Ik was eigenlijk wel boos op hem, want hoe naar zou het voor die vrouw zijn als ze wist dat hij zo op haar aanblik reageerde? We besloten weg te gaan.

Het was vandaag de Nationale Landmachtdag en kinderen konden geschminkt worden. Ze vonden het geweldig om nepwonden op hun gezicht geschminkt te hebben. Mijn zoon vond het afschuwelijk. Het leek ook soms net echt…

Soms komt het aanstellerig over. Maar het hoort ook wel bij zijn persoonlijkheid. Bloed, spannende geluiden, sterke geuren… het kan hem soms overweldigen.

Dokter wordt hij in ieder geval niet:-)

Toen ik de titel van dit stukje opschreef, begon ik met het woord hooggevoelig. Toch is het dat niet. Overgevoelig? Misschien is hij dat soms.

Wat is het nu? Op verschillende websites van allerlei deskundigen wordt er  soms ook een andere uitleg gegeven aan de woorden.

Deze informatie komt van de website www.happywork.be:

Wat is hooggevoelig?

Hooggevoeligheid is een (over-)emotionele reactie. Het is een soort alarm van het zenuwstelsel dat het even te veel geweest is. Als de stress zich opstapelt kan iedereen emotioneler reageren. Je kan niets meer verdragen. Je weent om het minste of irriteert je aan alles en iedereen. Je hebt meer angsten dan vroeger. Dit zien we vaak bij mensen voor én tijdens burn-out

Wat is hoogsensitief (HSP)?

Hoogsensitiviteit is geen aandoening. Het is een aangeboren persoonlijkheidskenmerk. Bij hoogsensitieve personen (HSP’s) heeft de thalamus, het schakelcentrum van de hersenen, een verlaagde drempel waardoor ze meer prikkels binnen krijgen. HSP’s worden wel eens de kanariepietjes in de mijn genoemd. Ze merken dingen op die minder sensitieve personen ontgaan en hebben tijd nodig om al die info diepgaand te verwerken. Onderzoek toont aan dat 15-20% van de mensen hoogsensitief is. Hoogsensitiviteit is aangeboren.

Samengevat, volgens Yes Vieyra-Schaap van www.coachcounselor.nl:

Kort gezegd staat hoogsensitiviteit, mijns inziens, gelijk aan ‘fijngevoelig’ en hooggevoeligheid aan ‘overgevoelig’.

Ik hoop dat het verschil nu wat duidelijker is. Mijn zoon is dus hoogsensitief.