Wilskracht

man climbing on gray concrete peak at daytime
Photo by Rodrigo on Pexels.com

En daar zaten we dan… in de klas, met twee leerkrachten en een gesper,  een gespecialiseerd begeleidster. Mijn oudste zoon naast mij, elk op een krukje, om de tafel heen.  De zeer vriendelijke gesper vertelde over de doelen die in de korte tijd dat ze mijn zoon begeleidde werden nagestreefd.

Jongleren.

Focus.

Wilskracht.

Een gesprek over behaalde doelen. Heerlijk. Mijn zoon vertelde alles zelf. En waarom hij nu de laatste methodetoets zo snel af had. Met focus. In tien minuten. Met amper een fout. ‘Wilskracht’, zei mijn kind. Hij had besloten het snel af te krijgen en hij deed het.

Of hij dit op het VO ook voor elkaar krijgt?

Geen vastberaden antwoord, maar een nuchter: ‘ik ga het proberen’.

Zo heerlijk om een positief gesprek te hebben. En ook zo fijn om dit met hem  op deze manier te kunnen afsluiten aan het eind van groep 8, na allerlei teleurstellingen daarvoor.

Wilskracht. Mijn zoon heeft wilskracht…… Klinkt goed.

Hoogsensitief

animal animal photography barbaric big
Photo by Magda Ehlers on Pexels.com

Volgens mij is iedereen in mijn gezin hoogsensitief.

Ik denk het echt. We reageren snel op geluiden van een ander. We zijn snel geïrriteerd door geluiden van een ander. We schrikken, struikelen of zijn zelfs boos door de geluiden van een ander.

Als ik me ergens aan stoot en een gil geef, dan roept mijn partner of het niet wat zachter kan. Waarop ik weer geërgerd reageer of hij niet eerst kan vragen hoe het met me gaat.

En mijn zoon is altijd een human beatbox… alles in hem maakt geluid. En zo niet dan drummen zijn vingers wel op de tafel. Waarop de rest weer reageert: ‘Kan dat niet wat zachter!’

Van de leerkrachten krijg ik ook elk rapportgesprek weer te horen dat mijn kinderen reageren op elk geluid. Ik weet het nu onderstussen wel.

Ik kan zelf enorm schrikken van honden. Althans, van de geluiden van honden. Als ze hard blaffen, ben ik in no time aan de overkant van de straat. Om me dan pas te realiseren dat het een hond is. En voor een hond ben ik niet bang.

Niemand van ons filtert geluiden op een manier zoals anderen dat doen denk ik dan.

Maar er is een uitzondering: wanneer we met iets bezig zijn wat ons echt uitdaagt, zoals een studie, dan kunnen we geconcentreerd bezig zijn.

Dus er is een oplossing: we blijven gewoon altijd studeren. Altijd. Bezig met die onderwerpen die we interessant vinden. Dan is er vrede. Dus elk kind moet nu, voor de vrede, blijven studeren.

Ik start binnenkort wel met een volgende master.

 

 

Bokkesprong

action adventure air balance
Photo by Mantas Hesthaven on Pexels.com

Ik moet komend jaar mijn bekwaamheidsdiploma Bewegingsonderwijs gaan halen. Zucht… Op zich houd ik erg van sporten, maar sommige dingen kunnen me gestolen worden. Teamsport: top. Rennen: top. Bokkesprong: pokkesprong.

Bloedhekel aan. Als kind dacht ik elke keer weer bij de start van de les: als we maar geen spreidsprong over de bok hebben. Zo niet: ik deed vrolijk mee. Zo wel: rampspoed. Het werd ook echt een self fulfilling prophecy… Hoe banger ik werd, des te krampachtiger ik de sprong maakte. En natuurlijk ging het dan mis. En wist ik het nog zekerder dan zeker: ik kan het niet. Ik kan het nooit.

Meer dan dertig jaar later betrap ik me erop dat mijn eerste gedachte was (toen ik hoorde dat ik de opleiding moest doen): als ik maar niet die spreidsprong over de bok moet maken. Nog steeds. Nog steeds een struikelb(l)ok.

Ik ben niet faalangstig, behalve voor twee dingen: mijn autorijexamen en…. die bokkepokkesprong…

 

 

 

Hoofdpijn….alweer.

illustration-of-human-figure-with-headache_1048-2323Hoofdpijn, mijn oudste zoon heeft het vaak. En dan niet zomaar hoofdpijn. Meneer ligt dan huilend in zijn bed, soms urenlang. Het is al jaren zoeken wat de oorzaak is. Ogen? Hij heeft nu een bril omdat zijn ogen niet goed bleken samen te werken. Die doet hij niet altijd op. Maar met enige regelmaat. De hoofdpijn blijft.

We vermoeden toch spanning. David gaat nu twee momenten in de week naar een vwo-klas, waar hoogbegaafde leerlingen uit de bovenbouw extra uitdaging krijgen.

Hij volgt science en wiskunde. Hij geeft echter al lang aan Science saai te vinden. En ik ben als moeder meer het type dat vind dat je iets af moet maken als je er aan begonnen bent.

Hij komt echter al een paar weken met hoofdpijn er van terug. Kinderen die steeds praten, de groep die veel groter is geworden, de stof die te saai is. Allemaal redenen die hij aangeeft.

Tja, hoe hard ga je trekken aan een kind? Ik heb besloten hem maar niet meer te laten gaan.

De laatste loodjes, nog een paar weken. En dan gaat hij eerst maar eens goed uitrusten in de vakantie. Soms is het gewoon genoeg geweest.

 

Mijlpaal

grayscale photography of woman holding baby in swimming pool
Photo by Pixabay on Pexels.com

Mijn jongste zoon van twee neemt stap voor stap zijn overwinningen in het leven.

Hij heeft daar, denk ik, een soort stappenplan voor. En die gaat ongeveer zo:

  1. Ik kijk en observeer.
  2. Ik kijk en observeer en neem een stapje.
  3. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug.
  4. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug en kijk en observeer of iemand ziet dat ik iets probeer.
  5. Ik kijk en observeer en neem een stapje terug en kijk en observeer of iemand ziet dat ik iets probeer en zo nee: ik probeer het weer
  6.   a. Het lukt : ik laat het aan iedereen zien.

            b. Het lukt niet: ik begin weer vanaf stap 1.

Nu is het dus de truuk om ongezien te kijken wat hij doet.

Vanaf dat hij 12 maanden was en een loopfietsje kreeg ging het zo. Zodra hij zag dat iemand keek ging hij meteen van het loopfietsje af en op zijn billen zitten. Totdat hij het kon. Toen mocht iedereen het zien.

Zo ook met tekenen.

Zo ook met kleien.

Zo niet met zwemmen. Dan kan ik niet de andere kant op kijken. Te gevaarlijk. Dus ik zag: voetje er in, voetje er uit… Kijken naar andere kinderen. Totdat hij vandaag besloot toch maar mee te doen. De sprong gewaagd en de angst overwonnen.

Dus vandaag, vandaag was weer zo’n mijlpaal. Aan mama vastklampend weliswaar, hij is nog steeds geen waterratje. Maar dikke pret samen in een groot zwembad. Jippie!

Trots.

 

Het kind centraal

 

girl wearing white clothes walking on pavement road
Photo by Juan Pablo Arenas on Pexels.com

Ik begon.

Ik begon met de PABO. Ik was een van de allereerste zij – instromers.

Ik heb geleerd over didactiek.

Ik heb geleerd over pedagogiek.

Ik heb geleerd over het voeren van oudergesprekken.

Ik heb geleerd hoe ik een egeltje moet kleien….

 

Ik heb niets geleerd over hoogbegaafdheid.

Ik heb weinig geleerd over dyslexie, autisme, dyscalculie, TOS, slechtziendheid, slechthorendheid, OCD en nog veel meer. Maar kinderen met deze diagnoses komen wel in mijn klas. En (pleeg) ouders willen meteen dat hun kind goed les krijgt.

En dan zijn er nog die kinderen die niet graag naar school gaan. Ouders die aangeven dat hun kind meer en beter moet leren, dan gaat het vast goed. Kinderen die niet meekomen met de les. Die beter zijn met hun handen. En ouders die daar moeite mee hebben. Die zeggen dat hun kind dat echt wel kan. Ook al denk ik van niet. Ik moet dan beter lesgeven. Ik zeg dan: laat het kind toch lekker spelen

En dan zijn er nog die andere kinderen die niet graag naar school gaan. Ouders die aangeven dat hun kind meer en uitdagender moet leren, dan gaat het vast goed. En ik mag niet zeggen: laat het lekker spelen, want dit kind wordt daar niet gelukkig van zeggen ze. Kinderen die misschien wel hoogbegaafd zijn. Ook al zie ik het niet altijd. Ik moet dan beter lesgeven. Het werk wordt uitdagender. Het kind wordt soms verdrietiger. En dan moet het werk NOG uitdagender want dan ligt het daaraan en ik moet snappen dat het niet komt omdat ik het  kind overvraag.

Maar ik snap het niet. En het kan best dat ik nog veel moet leren. Ik weet ook dat ik nog veel moet leren.

Maar weet je? De wetenschappers, de specialisten, die zijn het ook niet met elkaar eens. Voor versnellen, tegen versnellen. De sterke kanten benadrukken of juist bezig gaan met de zwakkere kanten want dat is beter voor de brede ontwikkeling…. De doos met spellen of toch liever de HOD opdrachten.

De TOPdownaanpak of …..

Maar de juf? Die moet het wel weten. Die moet de ouders ten alle tijden geloven. Ze mag een ouder niet pusherig vinden. Want anders zet ze het kind niet centraal, maar zichzelf, las ik op een Facebookpagina. Dat raakte me.

Daarom schrijf ik dit stukje. Want je mag van alles van mij vinden, maar ik heb ten alle tijde het kind centraal gezet. Ook al had ik het misschien soms fout.