Zelfbeeld

adult book boring face
Foto door Pixabay op Pexels.com

 

Vandaag was mijn zoon teleurgesteld. Hij ontving een onvoldoende voor een herkansing. Het voelde goed, zei hij na afloop van de herkansing. Maar helaas… Niet gered. Geen sterk zelfbeeld. Daar maak ik me wel zorgen om. Hij ziet zijn eigen werk en niveau nog niet goed. Niet kritisch.

En dan ik… vandaag had ik tentamen. Theorie voor de opleiding bewegingsonderwijs.

Het voelde echt goed. Ik dacht dat dit een dikke vette voldoende werd. Maar helaas…. wel gered, maar met een 6,7. Zwaar teleurgesteld. Een paar tranen rolden over mijn wangen. Ik zei nog tegen andere deelnemers: ‘appeltje eitje’, toen ik klaar was. Anderen die zeiden dat ze heel erg dichtklapten en bang waren voor een onvoldoende, hadden een hogere score. Ik zag mijn eigen werk en niveau niet goed. Ik ben echt teleurgesteld.

Mijn zoon lijkt op mij…. Daar is niks mis mee… maar had hij dit stukje nou niet van mijn man kunnen erven??

 

 

 

 

 

Motoriek

art art materials color colored pens
Foto door Pixabay op Pexels.com

 

Als mijn peuter op een klein schermpje kijkt, bijvoorbeeld de mobiel, dan kan hij verbazingwekkend snel allerlei vormen, zelfs achthoeken, bij elkaar zoeken, zelfs al toen hij net twee jaar oud was. Hij kent ook alle kleuren. Herkent een paar letters. Hij heeft daarin wel een ontwikkelingsvoorsprong.

Mijn peuter kan echter niet tekenen. Nog niet. Een streepje, een rondje… dat kan hij wel. Maar een koppoter is meestal niet te herkennen. Ik dacht eerst dat hij er gewoon niet goed in was. Alhoewel veel HB kinderen best gedetailleerd kunnen tekenen. Bouwen doet hij ook niet. Ik dacht toen eerst dat hij gewoon meer van rollenspel hield. Puzzelen gaat ook langzaam.  Tja, je kan niet overal goed in zijn toch? En de ontwikkeling van (evt.) hoogbegaafde kinderen gaat nu eenmaal niet synchroon. Er is een groot verschil tussen de motorische en cognitieve ontwikkeling.(https://www.dotado.info/nl/76_asynchrone_ontwikkeling.htm)

Totdat hij ging loensen. En dit werd steeds meer. Een lui oog? Uiteindelijk zijn we bij de orthoptist in het ziekenhuis beland. Ze keek naar hem en zei: “Die heeft een behoorlijke sterkte”. In mijn achterhoofd dacht ik dat een behoorlijke sterkte wel uit zou komen op een +5. Maar het bleek uiteindelijk een +9.5 en +7.5. Daar moest ik even van gaan zitten. Die had ik niet aan zien komen.

En nu heeft hij sinds twee maanden een bril. Hij wou hem meteen niet meer af. En sinds kort  verschijnt er iets wat lijkt op een koppoter.  Hij kan inderdaad details benoemen, zoals wenkbrauwen, maar kan nog niet aanwijzen waar deze op het papier moeten komen. En volgens de oogarts moeten zijn hersenen zich nog aanpassen aan het kijken met een bril. Dit kan maanden duren. Hoe het dan kan dat hij wel letters kan herkennen is mij vooralsnog een raadsel.

VO strijd

adult blur books close up
Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is even een tijdje stil geweest op dit blog. En dat komt vooral omdat ik nog een beetje mijn weg aan het zoeken ben over wat ik wel en niet kan schrijven. Mijn kinderen hebben hier natuurlijk ook mee te maken en als ze ouder worden vinden ze het niet altijd meer even leuk als hun moeder maar alles opschrijft. Begrijpelijk ook.

 

En ach… ik hoef ook niet alles op te schrijven natuurlijk. Ik ben niet van de dagelijkse blog. Het moet ergens over gaan en in mijn geval te maken hebben met HB.

Nu leek het goed te gaan met mijn zoon op het VO. Hij  gaf altijd aan zijn werk af te hebben. Maar blijkbaar is dit niet zo en nu wordt de leerstof moeilijker. Op school geeft hij hetzelfde aan. Excuses van school dat ze het niet eerder hadden gezien. Hij moet het makkelijk kunnen,  maar sommige leerkrachten zien het niet, dat VWO gehalte. En dan zijn we weer bij af.

Het wordt niet gezien → onderzoek → het is er wel. Op niveau ingedeeld, het leek er te zijn, nu is het er niet. Ze zien het niet. Verwarring alom. Leert hij leren? Op zijn zestiende? Eerder? Of nooit? Even een uitleg volgen en hij pikt het op. Maar het willen leren…. de voldoening smaken van het je best doen en dan iets bereiken… Om hulp vragen, je fouten (durven) zien… Dat is moeilijk voor hem.

Dan ben je nog  maar twaalf … en mensen verwachten, eisen dingen van je. DIngen die je misschien niet helemaal voor je ziet. Mopperen misschien.  Maar die volwassenen hadden ook eerder mogen helpen…

Daarom is het belangrijk om HB zo vroeg mogelijk te ontdekken. Al bij de start van de basisschool of liefst zelfs eerder.  Want het is zo moeilijk om later echt nog te leren leren. Je bent al zo gevormd….

 

 

Begrijpend lezen…een struikelblok

 

close up of teenage girl
Foto door Pixabay op Pexels.com

Best wel wat mensen, ook leerkrachten, begrijpen soms niet waarom het begrijpend lezen van teksten voor (uitzonderlijk) hoogbegaafde kinderen zo lastig kan zijn.

Ik heb dat wel eens proberen uit te leggen. Uitleggen dat mijn zoon veel meer informatie in zijn hoofd heeft en ook veel meer bij een tekst denkt dan een ‘gemiddeld’ kind. En dat hij daardoor het juiste antwoord niet kan vinden, omdat die er soms eigenlijk niet in staat. Althans, niet het meest juiste antwoord. Waarop de leerkracht antwoordde: ‘Dat is dan toch eigenlijk gewoon dom?’ Niet rechtstreeks op mijn kind wijzende bij het woordje ‘dom’ maar ik voelde het wel…

Misschien dat onderstaand voorbeeld het een beetje uitlegt.

Toen mijn oudste thuis wat rekensommen aan het maken was, hij was ongeveer 9 jaar,  werd hij plots woedend. Hij smeet met zijn boek, riep dat het een stomme som was en zat gefrustreerd met zijn hoofd in zijn handen aan tafel.

Dit was de som: ‘Op een school zijn twee groepen 4 en een groep 5. In groep 4 zitten 20 leerlingen, in de andere groep 18 leerlingen, in groep 5 zitten 24 leerlingen. Hoeveel tassen en jassen hangen er in de gang?

Voor de meeste mensen is duidelijk dat het hier om een optelsom gaat. Waarom was hij nou zo gefrustreerd? Dit was zijn antwoord:

Neem jij altijd je jas mee? Is het zomer of winter? In de zomer heeft bijna niemand een jas mee. En wie zegt dat niemand zijn tas in de auto heeft laten liggen? Ik kan dat dan toch niet weten? ‘

Eigenlijk heeft hij nu gelijk. Als je een vraag moet beantwoorden en je moet begrijpend lezen, (en het lijkt op een onderzoek en dat heeft mijn zoon wel door) dan wil je alle details weten. Die staan er niet in. Een eenvoudig zinnetje erbij zoals ‘Iedereen heeft alles bij zich’, zou beter zijn geweest.

Uiteindelijk wist hij wel wat ze bedoelden, maar het duurde lang voordat hij zich er weer toe kon zetten om het uit te rekenen. Hij vindt dit soort dingen echt dom en dat frustreert hem.

Gelukkig  kan hij zich er nu – een paar jaar later – beter overheen zetten. Hij heeft nou eenmaal meer kennis in zijn hoofd waardoor hij eerder ziet dat iets onvolledig is, waarbij je bij de ‘gemiddelde’ leerling gewoon verwacht dat ze meteen tot rekenen overgaan.

De begrijpend leesteksten, zeker ook bij CITO’s, zijn qua info onvolledig. Zeker voor onze HB leerlingen. En daardoor struikelen ze.

 

 

School is gestart…planner gezocht

boy in brown hoodie carrying red backpack while walking on dirt road near tall trees
Foto door Pixabay op Pexels.com

Na een paar snikhete vakantieweken, bankhangende tieners, en ook een paar leuke uitjes (en oh ja: heerlijk even ‘vluchten’ en uitrusten bij mijn moeder) was het weer tijd voor school.

Mijn jongste gaat nu een ochtend in de week naar een peutergroep, waar hij het liefst de hele dag kleit. Mijn middelste gaat nu naar groep 8 en mijn oudste is gestart op het VWO.

En ik, ik raak lichtjes overprikkeld. Niet op de momenten dat ik zelf les geef, maar de momenten thuis. Het ritme moet nog gevonden worden denk ik. Die tieners, die van zichzelf denken alles zelf te kunnen, die hebben mij en mijn man nog erg hard nodig. Of ze dat nou willen toegeven of niet.

Op het moment gaat het nu elke avond zo:

“Heb je jouw tas klaar voor morgen?”  “Ja hoor!”   “Oké, dus je laptop is opgeladen? ‘ “Oh nee, doe ik  nu even.” “Je telefoon is opgeladen? ‘Oh nee, doe ik  nu ook even’.  Zitten je schoolboeken in de tas?” Ja die heb ik naast mijn tas gelegd;. : Waarom zitten die niet IN je tas?””Ik hoef toch niet alles meteen te doen?”  “Ja dat moet je wel!”Om vervolgens bedankt te worden met rollende ogen die me duidelijk maken dat ik als een complete zeur overkom op hem,  en meneer beweert daarna dat hij niet gerold heeft met zijn ogen.

 

Even later hoor ik mijn man roepen: ‘Liggen je kleren klaar voor morgen?”  “Ja hoor!””Laat ze even zien.” “Wil jij morgen een korte broek aan met dit weer??? ”

“Ik kon geen lange broek vinden…” “Die heb ik vanochtend dáár op je kamer gelegd!”

Ondertussen moet mijn andere zoon drie keer geroepen worden voordat hij antwoord geeft en heeft hij na vijf keer vragen nog steeds zijn gymspullen niet klaar liggen.

Herkenbaar?

Ik ga denk ik  toch op zoek naar zo’n planner die je aan de muur kan hangen…als iemand een tip heeft voor een planner die ook geschikt is voor tieners dan hoor ik het graag..

 

Trein…verkeerd spoor.

bridge clouds cloudy dark clouds
Photo by Pixabay on Pexels.com

Ons jongste zoontje is gek van treinen. Zodra hij uit de auto kijkt en een trein ziet, is hij razend enthousiast ‘Trein, trein!’ aan het roepen. Het leek ons leuk om een bezoekje te brengen aan het Treinmuseum te Utrecht. Wat zou hij genieten…

Niet bleek minder waar. Hij wou absoluut geen trein in, bang dat ze zouden vertrekken. Ik kon wel honderd keer uitleggen dat deze treinen niet reden, maar hij begreep dit niet.

Overal liepen rails. En zodra één van zijn broers er op stond, begon hij hard te huilen: ‘Af! Je mag niet op staan!’. Ik had hem geleerd bij een treinovergang (die vlakbij ons huis is) snel door te lopen en niet stil te staan. Dus eigenlijk is hij heel erg gehoorzaam.  En denkt hij na over mogelijke gevolgen waarvan hij nog te jong is om te snappen dat die in een museum niet gebeuren.

Hij is gewoon geen kind dat makkelijk nieuwe uitdagingen aan gaat. Alles heeft namelijk gevolgen en hoe klein hij ook is, hij lijkt die nu al steeds af te wegen.

Het uitje leverde hem meer spanning dan genot op.  Misschien dat we het over een paar jaar opnieuw proberen.

We houden het voorlopig maar op boeken en filmpjes over treinen.

 

 

 

 

 

Er uitgegooid…

david_uitgooi__40dHet is definitief. Er kan niet meer op worden teruggekomen.

Te oud.

Te groot.

Klaar ermee.

Hij is de school uitgegooid…… Door twee mannen, waaronder zijn leerkracht, de school uitgesmeten. Maar dit keer is het goed 😉 Het ging met een glimlach. Een brede grijns op zijn gezicht, landend op een dik matras. Zijn naam gescandeerd door bijna 300 leerlingen. Zijn oma als getuige.

Zijn laatste dag op de basisschool.  Er is definitief een periode afgesloten. En een nieuwe periode breekt aan. Maar het is ff slikken…. Het gaat zo snel…

Hij is er uitgegooid, zijn eigen horizon tegemoet. Hopelijk is er bij zijn nieuwe school ook zo’n dik matras. Mocht hij ooit struikelen…. dat dit niet zo hard mag zijn dat hij niet meer verder kan. Maar bij elke genomen hindernis mag groeien in zelfvertrouwen en dat we die brede glimlach dan hopelijk weer vaak mogen zien.

Mijn kanjer.