Begrijpend lezen…een struikelblok

 

close up of teenage girl
Foto door Pixabay op Pexels.com

Best wel wat mensen, ook leerkrachten, begrijpen soms niet waarom het begrijpend lezen van teksten voor (uitzonderlijk) hoogbegaafde kinderen zo lastig kan zijn.

Ik heb dat wel eens proberen uit te leggen. Uitleggen dat mijn zoon veel meer informatie in zijn hoofd heeft en ook veel meer bij een tekst denkt dan een ‘gemiddeld’ kind. En dat hij daardoor het juiste antwoord niet kan vinden, omdat die er soms eigenlijk niet in staat. Althans, niet het meest juiste antwoord. Waarop de leerkracht antwoordde: ‘Dat is dan toch eigenlijk gewoon dom?’ Niet rechtstreeks op mijn kind wijzende bij het woordje ‘dom’ maar ik voelde het wel…

Misschien dat onderstaand voorbeeld het een beetje uitlegt.

Toen mijn oudste thuis wat rekensommen aan het maken was, hij was ongeveer 9 jaar,  werd hij plots woedend. Hij smeet met zijn boek, riep dat het een stomme som was en zat gefrustreerd met zijn hoofd in zijn handen aan tafel.

Dit was de som: ‘Op een school zijn twee groepen 4 en een groep 5. In groep 4 zitten 20 leerlingen, in de andere groep 18 leerlingen, in groep 5 zitten 24 leerlingen. Hoeveel tassen en jassen hangen er in de gang?

Voor de meeste mensen is duidelijk dat het hier om een optelsom gaat. Waarom was hij nou zo gefrustreerd? Dit was zijn antwoord:

Neem jij altijd je jas mee? Is het zomer of winter? In de zomer heeft bijna niemand een jas mee. En wie zegt dat niemand zijn tas in de auto heeft laten liggen? Ik kan dat dan toch niet weten? ‘

Eigenlijk heeft hij nu gelijk. Als je een vraag moet beantwoorden en je moet begrijpend lezen, (en het lijkt op een onderzoek en dat heeft mijn zoon wel door) dan wil je alle details weten. Die staan er niet in. Een eenvoudig zinnetje erbij zoals ‘Iedereen heeft alles bij zich’, zou beter zijn geweest.

Uiteindelijk wist hij wel wat ze bedoelden, maar het duurde lang voordat hij zich er weer toe kon zetten om het uit te rekenen. Hij vindt dit soort dingen echt dom en dat frustreert hem.

Gelukkig  kan hij zich er nu – een paar jaar later – beter overheen zetten. Hij heeft nou eenmaal meer kennis in zijn hoofd waardoor hij eerder ziet dat iets onvolledig is, waarbij je bij de ‘gemiddelde’ leerling gewoon verwacht dat ze meteen tot rekenen overgaan.

De begrijpend leesteksten, zeker ook bij CITO’s, zijn qua info onvolledig. Zeker voor onze HB leerlingen. En daardoor struikelen ze.

 

 

School is gestart…planner gezocht

boy in brown hoodie carrying red backpack while walking on dirt road near tall trees
Foto door Pixabay op Pexels.com

Na een paar snikhete vakantieweken, bankhangende tieners, en ook een paar leuke uitjes (en oh ja: heerlijk even ‘vluchten’ en uitrusten bij mijn moeder) was het weer tijd voor school.

Mijn jongste gaat nu een ochtend in de week naar een peutergroep, waar hij het liefst de hele dag kleit. Mijn middelste gaat nu naar groep 8 en mijn oudste is gestart op het VWO.

En ik, ik raak lichtjes overprikkeld. Niet op de momenten dat ik zelf les geef, maar de momenten thuis. Het ritme moet nog gevonden worden denk ik. Die tieners, die van zichzelf denken alles zelf te kunnen, die hebben mij en mijn man nog erg hard nodig. Of ze dat nou willen toegeven of niet.

Op het moment gaat het nu elke avond zo:

“Heb je jouw tas klaar voor morgen?”  “Ja hoor!”   “Oké, dus je laptop is opgeladen? ‘ “Oh nee, doe ik  nu even.” “Je telefoon is opgeladen? ‘Oh nee, doe ik  nu ook even’.  Zitten je schoolboeken in de tas?” Ja die heb ik naast mijn tas gelegd;. : Waarom zitten die niet IN je tas?””Ik hoef toch niet alles meteen te doen?”  “Ja dat moet je wel!”Om vervolgens bedankt te worden met rollende ogen die me duidelijk maken dat ik als een complete zeur overkom op hem,  en meneer beweert daarna dat hij niet gerold heeft met zijn ogen.

 

Even later hoor ik mijn man roepen: ‘Liggen je kleren klaar voor morgen?”  “Ja hoor!””Laat ze even zien.” “Wil jij morgen een korte broek aan met dit weer??? ”

“Ik kon geen lange broek vinden…” “Die heb ik vanochtend dáár op je kamer gelegd!”

Ondertussen moet mijn andere zoon drie keer geroepen worden voordat hij antwoord geeft en heeft hij na vijf keer vragen nog steeds zijn gymspullen niet klaar liggen.

Herkenbaar?

Ik ga denk ik  toch op zoek naar zo’n planner die je aan de muur kan hangen…als iemand een tip heeft voor een planner die ook geschikt is voor tieners dan hoor ik het graag..

 

Trein…verkeerd spoor.

bridge clouds cloudy dark clouds
Photo by Pixabay on Pexels.com

Ons jongste zoontje is gek van treinen. Zodra hij uit de auto kijkt en een trein ziet, is hij razend enthousiast ‘Trein, trein!’ aan het roepen. Het leek ons leuk om een bezoekje te brengen aan het Treinmuseum te Utrecht. Wat zou hij genieten…

Niet bleek minder waar. Hij wou absoluut geen trein in, bang dat ze zouden vertrekken. Ik kon wel honderd keer uitleggen dat deze treinen niet reden, maar hij begreep dit niet.

Overal liepen rails. En zodra één van zijn broers er op stond, begon hij hard te huilen: ‘Af! Je mag niet op staan!’. Ik had hem geleerd bij een treinovergang (die vlakbij ons huis is) snel door te lopen en niet stil te staan. Dus eigenlijk is hij heel erg gehoorzaam.  En denkt hij na over mogelijke gevolgen waarvan hij nog te jong is om te snappen dat die in een museum niet gebeuren.

Hij is gewoon geen kind dat makkelijk nieuwe uitdagingen aan gaat. Alles heeft namelijk gevolgen en hoe klein hij ook is, hij lijkt die nu al steeds af te wegen.

Het uitje leverde hem meer spanning dan genot op.  Misschien dat we het over een paar jaar opnieuw proberen.

We houden het voorlopig maar op boeken en filmpjes over treinen.

 

 

 

 

 

Er uitgegooid…

david_uitgooi__40dHet is definitief. Er kan niet meer op worden teruggekomen.

Te oud.

Te groot.

Klaar ermee.

Hij is de school uitgegooid…… Door twee mannen, waaronder zijn leerkracht, de school uitgesmeten. Maar dit keer is het goed 😉 Het ging met een glimlach. Een brede grijns op zijn gezicht, landend op een dik matras. Zijn naam gescandeerd door bijna 300 leerlingen. Zijn oma als getuige.

Zijn laatste dag op de basisschool.  Er is definitief een periode afgesloten. En een nieuwe periode breekt aan. Maar het is ff slikken…. Het gaat zo snel…

Hij is er uitgegooid, zijn eigen horizon tegemoet. Hopelijk is er bij zijn nieuwe school ook zo’n dik matras. Mocht hij ooit struikelen…. dat dit niet zo hard mag zijn dat hij niet meer verder kan. Maar bij elke genomen hindernis mag groeien in zelfvertrouwen en dat we die brede glimlach dan hopelijk weer vaak mogen zien.

Mijn kanjer.

 

Wilskracht

man climbing on gray concrete peak at daytime
Photo by Rodrigo on Pexels.com

En daar zaten we dan… in de klas, met twee leerkrachten en een gesper,  een gespecialiseerd begeleidster. Mijn oudste zoon naast mij, elk op een krukje, om de tafel heen.  De zeer vriendelijke gesper vertelde over de doelen die in de korte tijd dat ze mijn zoon begeleidde werden nagestreefd.

Jongleren.

Focus.

Wilskracht.

Een gesprek over behaalde doelen. Heerlijk. Mijn zoon vertelde alles zelf. En waarom hij nu de laatste methodetoets zo snel af had. Met focus. In tien minuten. Met amper een fout. ‘Wilskracht’, zei mijn kind. Hij had besloten het snel af te krijgen en hij deed het.

Of hij dit op het VO ook voor elkaar krijgt?

Geen vastberaden antwoord, maar een nuchter: ‘ik ga het proberen’.

Zo heerlijk om een positief gesprek te hebben. En ook zo fijn om dit met hem  op deze manier te kunnen afsluiten aan het eind van groep 8, na allerlei teleurstellingen daarvoor.

Wilskracht. Mijn zoon heeft wilskracht…… Klinkt goed.

Hoogsensitief

animal animal photography barbaric big
Photo by Magda Ehlers on Pexels.com

Volgens mij is iedereen in mijn gezin hoogsensitief.

Ik denk het echt. We reageren snel op geluiden van een ander. We zijn snel geïrriteerd door geluiden van een ander. We schrikken, struikelen of zijn zelfs boos door de geluiden van een ander.

Als ik me ergens aan stoot en een gil geef, dan roept mijn partner of het niet wat zachter kan. Waarop ik weer geërgerd reageer of hij niet eerst kan vragen hoe het met me gaat.

En mijn zoon is altijd een human beatbox… alles in hem maakt geluid. En zo niet dan drummen zijn vingers wel op de tafel. Waarop de rest weer reageert: ‘Kan dat niet wat zachter!’

Van de leerkrachten krijg ik ook elk rapportgesprek weer te horen dat mijn kinderen reageren op elk geluid. Ik weet het nu onderstussen wel.

Ik kan zelf enorm schrikken van honden. Althans, van de geluiden van honden. Als ze hard blaffen, ben ik in no time aan de overkant van de straat. Om me dan pas te realiseren dat het een hond is. En voor een hond ben ik niet bang.

Niemand van ons filtert geluiden op een manier zoals anderen dat doen denk ik dan.

Maar er is een uitzondering: wanneer we met iets bezig zijn wat ons echt uitdaagt, zoals een studie, dan kunnen we geconcentreerd bezig zijn.

Dus er is een oplossing: we blijven gewoon altijd studeren. Altijd. Bezig met die onderwerpen die we interessant vinden. Dan is er vrede. Dus elk kind moet nu, voor de vrede, blijven studeren.

Ik start binnenkort wel met een volgende master.

 

 

Bokkesprong

action adventure air balance
Photo by Mantas Hesthaven on Pexels.com

Ik moet komend jaar mijn bekwaamheidsdiploma Bewegingsonderwijs gaan halen. Zucht… Op zich houd ik erg van sporten, maar sommige dingen kunnen me gestolen worden. Teamsport: top. Rennen: top. Bokkesprong: pokkesprong.

Bloedhekel aan. Als kind dacht ik elke keer weer bij de start van de les: als we maar geen spreidsprong over de bok hebben. Zo niet: ik deed vrolijk mee. Zo wel: rampspoed. Het werd ook echt een self fulfilling prophecy… Hoe banger ik werd, des te krampachtiger ik de sprong maakte. En natuurlijk ging het dan mis. En wist ik het nog zekerder dan zeker: ik kan het niet. Ik kan het nooit.

Meer dan dertig jaar later betrap ik me erop dat mijn eerste gedachte was (toen ik hoorde dat ik de opleiding moest doen): als ik maar niet die spreidsprong over de bok moet maken. Nog steeds. Nog steeds een struikelb(l)ok.

Ik ben niet faalangstig, behalve voor twee dingen: mijn autorijexamen en…. die bokkepokkesprong…