Uitzonderlijke kinderen

uitzonderlijkMijn naam is Katerina Banjo. Ik ben getrouwd en heb drie zoons. Daarnaast ben ik leerkracht op een basisschool Mijn kinderen zijn uitzonderlijk hoogbegaafd.  Natuurlijk zijn ze bijzonder, wonderlijk en vreselijk geliefd. Maar hun begaafdheid zorgt voor allerlei uitdagingen, voor henzelf maar ook voor ons als ouders. We weten nog niet lang dat onze kinderen hoogbegaafd zijn. Een zoektocht naar meer informatie, hulp en begrip is begonnen. Dit is dan mijn blog. Die gaat over deze zoektocht. En alles wat we leren, meemaken, ontdekken, de leuke maar ook de minder leuke, zeg maar eerlijk pittige momenten en zorgen. Want het is best een weg die mijn jongens moeten gaan. Er is nog niet veel bekend over uitzonderlijke hoogbegaafheid. En misschien helpt deze blog weer een beetje om hier wat aan te doen.

 

 

 

 

VO strijd

adult blur books close up
Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is even een tijdje stil geweest op dit blog. En dat komt vooral omdat ik nog een beetje mijn weg aan het zoeken ben over wat ik wel en niet kan schrijven. Mijn kinderen hebben hier natuurlijk ook mee te maken en als ze ouder worden vinden ze het niet altijd meer even leuk als hun moeder maar alles opschrijft. Begrijpelijk ook.

 

En ach… ik hoef ook niet alles op te schrijven natuurlijk. Ik ben niet van de dagelijkse blog. Het moet ergens over gaan en in mijn geval te maken hebben met HB.

Nu leek het goed te gaan met mijn zoon op het VO. Hij  gaf altijd aan zijn werk af te hebben. Maar blijkbaar is dit niet zo en nu wordt de leerstof moeilijker. Op school geeft hij hetzelfde aan. Excuses van school dat ze het niet eerder hadden gezien. Hij moet het makkelijk kunnen,  maar sommige leerkrachten zien het niet, dat VWO gehalte. En dan zijn we weer bij af.

Het wordt niet gezien → onderzoek → het is er wel. Op niveau ingedeeld, het leek er te zijn, nu is het er niet. Ze zien het niet. Verwarring alom. Leert hij leren? Op zijn zestiende? Eerder? Of nooit? Even een uitleg volgen en hij pikt het op. Maar het willen leren…. de voldoening smaken van het je best doen en dan iets bereiken… Om hulp vragen, je fouten (durven) zien… Dat is moeilijk voor hem.

Dan ben je nog  maar twaalf … en mensen verwachten, eisen dingen van je. DIngen die je misschien niet helemaal voor je ziet. Mopperen misschien.  Maar die volwassenen hadden ook eerder mogen helpen…

Daarom is het belangrijk om HB zo vroeg mogelijk te ontdekken. Al bij de start van de basisschool of liefst zelfs eerder.  Want het is zo moeilijk om later echt nog te leren leren. Je bent al zo gevormd….

 

 

Begrijpend lezen…een struikelblok

 

close up of teenage girl
Foto door Pixabay op Pexels.com

Best wel wat mensen, ook leerkrachten, begrijpen soms niet waarom het begrijpend lezen van teksten voor (uitzonderlijk) hoogbegaafde kinderen zo lastig kan zijn.

Ik heb dat wel eens proberen uit te leggen. Uitleggen dat mijn zoon veel meer informatie in zijn hoofd heeft en ook veel meer bij een tekst denkt dan een ‘gemiddeld’ kind. En dat hij daardoor het juiste antwoord niet kan vinden, omdat die er soms eigenlijk niet in staat. Althans, niet het meest juiste antwoord. Waarop de leerkracht antwoordde: ‘Dat is dan toch eigenlijk gewoon dom?’ Niet rechtstreeks op mijn kind wijzende bij het woordje ‘dom’ maar ik voelde het wel…

Misschien dat onderstaand voorbeeld het een beetje uitlegt.

Toen mijn oudste thuis wat rekensommen aan het maken was, hij was ongeveer 9 jaar,  werd hij plots woedend. Hij smeet met zijn boek, riep dat het een stomme som was en zat gefrustreerd met zijn hoofd in zijn handen aan tafel.

Dit was de som: ‘Op een school zijn twee groepen 4 en een groep 5. In groep 4 zitten 20 leerlingen, in de andere groep 18 leerlingen, in groep 5 zitten 24 leerlingen. Hoeveel tassen en jassen hangen er in de gang?

Voor de meeste mensen is duidelijk dat het hier om een optelsom gaat. Waarom was hij nou zo gefrustreerd? Dit was zijn antwoord:

Neem jij altijd je jas mee? Is het zomer of winter? In de zomer heeft bijna niemand een jas mee. En wie zegt dat niemand zijn tas in de auto heeft laten liggen? Ik kan dat dan toch niet weten? ‘

Eigenlijk heeft hij nu gelijk. Als je een vraag moet beantwoorden en je moet begrijpend lezen, (en het lijkt op een onderzoek en dat heeft mijn zoon wel door) dan wil je alle details weten. Die staan er niet in. Een eenvoudig zinnetje erbij zoals ‘Iedereen heeft alles bij zich’, zou beter zijn geweest.

Uiteindelijk wist hij wel wat ze bedoelden, maar het duurde lang voordat hij zich er weer toe kon zetten om het uit te rekenen. Hij vindt dit soort dingen echt dom en dat frustreert hem.

Gelukkig  kan hij zich er nu – een paar jaar later – beter overheen zetten. Hij heeft nou eenmaal meer kennis in zijn hoofd waardoor hij eerder ziet dat iets onvolledig is, waarbij je bij de ‘gemiddelde’ leerling gewoon verwacht dat ze meteen tot rekenen overgaan.

De begrijpend leesteksten, zeker ook bij CITO’s, zijn qua info onvolledig. Zeker voor onze HB leerlingen. En daardoor struikelen ze.

 

 

School is gestart…planner gezocht

boy in brown hoodie carrying red backpack while walking on dirt road near tall trees
Foto door Pixabay op Pexels.com

Na een paar snikhete vakantieweken, bankhangende tieners, en ook een paar leuke uitjes (en oh ja: heerlijk even ‘vluchten’ en uitrusten bij mijn moeder) was het weer tijd voor school.

Mijn jongste gaat nu een ochtend in de week naar een peutergroep, waar hij het liefst de hele dag kleit. Mijn middelste gaat nu naar groep 8 en mijn oudste is gestart op het VWO.

En ik, ik raak lichtjes overprikkeld. Niet op de momenten dat ik zelf les geef, maar de momenten thuis. Het ritme moet nog gevonden worden denk ik. Die tieners, die van zichzelf denken alles zelf te kunnen, die hebben mij en mijn man nog erg hard nodig. Of ze dat nou willen toegeven of niet.

Op het moment gaat het nu elke avond zo:

“Heb je jouw tas klaar voor morgen?”  “Ja hoor!”   “Oké, dus je laptop is opgeladen? ‘ “Oh nee, doe ik  nu even.” “Je telefoon is opgeladen? ‘Oh nee, doe ik  nu ook even’.  Zitten je schoolboeken in de tas?” Ja die heb ik naast mijn tas gelegd;. : Waarom zitten die niet IN je tas?””Ik hoef toch niet alles meteen te doen?”  “Ja dat moet je wel!”Om vervolgens bedankt te worden met rollende ogen die me duidelijk maken dat ik als een complete zeur overkom op hem,  en meneer beweert daarna dat hij niet gerold heeft met zijn ogen.

 

Even later hoor ik mijn man roepen: ‘Liggen je kleren klaar voor morgen?”  “Ja hoor!””Laat ze even zien.” “Wil jij morgen een korte broek aan met dit weer??? ”

“Ik kon geen lange broek vinden…” “Die heb ik vanochtend dáár op je kamer gelegd!”

Ondertussen moet mijn andere zoon drie keer geroepen worden voordat hij antwoord geeft en heeft hij na vijf keer vragen nog steeds zijn gymspullen niet klaar liggen.

Herkenbaar?

Ik ga denk ik  toch op zoek naar zo’n planner die je aan de muur kan hangen…als iemand een tip heeft voor een planner die ook geschikt is voor tieners dan hoor ik het graag..

 

Trein…verkeerd spoor.

bridge clouds cloudy dark clouds
Photo by Pixabay on Pexels.com

Ons jongste zoontje is gek van treinen. Zodra hij uit de auto kijkt en een trein ziet, is hij razend enthousiast ‘Trein, trein!’ aan het roepen. Het leek ons leuk om een bezoekje te brengen aan het Treinmuseum te Utrecht. Wat zou hij genieten…

Niet bleek minder waar. Hij wou absoluut geen trein in, bang dat ze zouden vertrekken. Ik kon wel honderd keer uitleggen dat deze treinen niet reden, maar hij begreep dit niet.

Overal liepen rails. En zodra één van zijn broers er op stond, begon hij hard te huilen: ‘Af! Je mag niet op staan!’. Ik had hem geleerd bij een treinovergang (die vlakbij ons huis is) snel door te lopen en niet stil te staan. Dus eigenlijk is hij heel erg gehoorzaam.  En denkt hij na over mogelijke gevolgen waarvan hij nog te jong is om te snappen dat die in een museum niet gebeuren.

Hij is gewoon geen kind dat makkelijk nieuwe uitdagingen aan gaat. Alles heeft namelijk gevolgen en hoe klein hij ook is, hij lijkt die nu al steeds af te wegen.

Het uitje leverde hem meer spanning dan genot op.  Misschien dat we het over een paar jaar opnieuw proberen.

We houden het voorlopig maar op boeken en filmpjes over treinen.

 

 

 

 

 

Er uitgegooid…

david_uitgooi__40dHet is definitief. Er kan niet meer op worden teruggekomen.

Te oud.

Te groot.

Klaar ermee.

Hij is de school uitgegooid…… Door twee mannen, waaronder zijn leerkracht, de school uitgesmeten. Maar dit keer is het goed 😉 Het ging met een glimlach. Een brede grijns op zijn gezicht, landend op een dik matras. Zijn naam gescandeerd door bijna 300 leerlingen. Zijn oma als getuige.

Zijn laatste dag op de basisschool.  Er is definitief een periode afgesloten. En een nieuwe periode breekt aan. Maar het is ff slikken…. Het gaat zo snel…

Hij is er uitgegooid, zijn eigen horizon tegemoet. Hopelijk is er bij zijn nieuwe school ook zo’n dik matras. Mocht hij ooit struikelen…. dat dit niet zo hard mag zijn dat hij niet meer verder kan. Maar bij elke genomen hindernis mag groeien in zelfvertrouwen en dat we die brede glimlach dan hopelijk weer vaak mogen zien.

Mijn kanjer.

 

Wilskracht

man climbing on gray concrete peak at daytime
Photo by Rodrigo on Pexels.com

En daar zaten we dan… in de klas, met twee leerkrachten en een gesper,  een gespecialiseerd begeleidster. Mijn oudste zoon naast mij, elk op een krukje, om de tafel heen.  De zeer vriendelijke gesper vertelde over de doelen die in de korte tijd dat ze mijn zoon begeleidde werden nagestreefd.

Jongleren.

Focus.

Wilskracht.

Een gesprek over behaalde doelen. Heerlijk. Mijn zoon vertelde alles zelf. En waarom hij nu de laatste methodetoets zo snel af had. Met focus. In tien minuten. Met amper een fout. ‘Wilskracht’, zei mijn kind. Hij had besloten het snel af te krijgen en hij deed het.

Of hij dit op het VO ook voor elkaar krijgt?

Geen vastberaden antwoord, maar een nuchter: ‘ik ga het proberen’.

Zo heerlijk om een positief gesprek te hebben. En ook zo fijn om dit met hem  op deze manier te kunnen afsluiten aan het eind van groep 8, na allerlei teleurstellingen daarvoor.

Wilskracht. Mijn zoon heeft wilskracht…… Klinkt goed.

Hoogsensitief

animal animal photography barbaric big
Photo by Magda Ehlers on Pexels.com

Volgens mij is iedereen in mijn gezin hoogsensitief.

Ik denk het echt. We reageren snel op geluiden van een ander. We zijn snel geïrriteerd door geluiden van een ander. We schrikken, struikelen of zijn zelfs boos door de geluiden van een ander.

Als ik me ergens aan stoot en een gil geef, dan roept mijn partner of het niet wat zachter kan. Waarop ik weer geërgerd reageer of hij niet eerst kan vragen hoe het met me gaat.

En mijn zoon is altijd een human beatbox… alles in hem maakt geluid. En zo niet dan drummen zijn vingers wel op de tafel. Waarop de rest weer reageert: ‘Kan dat niet wat zachter!’

Van de leerkrachten krijg ik ook elk rapportgesprek weer te horen dat mijn kinderen reageren op elk geluid. Ik weet het nu onderstussen wel.

Ik kan zelf enorm schrikken van honden. Althans, van de geluiden van honden. Als ze hard blaffen, ben ik in no time aan de overkant van de straat. Om me dan pas te realiseren dat het een hond is. En voor een hond ben ik niet bang.

Niemand van ons filtert geluiden op een manier zoals anderen dat doen denk ik dan.

Maar er is een uitzondering: wanneer we met iets bezig zijn wat ons echt uitdaagt, zoals een studie, dan kunnen we geconcentreerd bezig zijn.

Dus er is een oplossing: we blijven gewoon altijd studeren. Altijd. Bezig met die onderwerpen die we interessant vinden. Dan is er vrede. Dus elk kind moet nu, voor de vrede, blijven studeren.

Ik start binnenkort wel met een volgende master.